Nationaal Archief. Collectie, tentoonstellingen en activiteiten

De weg naar huis

24-04-1945 tot 09-05-1945

In 1943 werd Cor Seesing op zijn werk opgepakt. Hij moest als dwangarbeider bij Opel in Brandenburg gaan werken. Later kwamen zijn broers Jan en Nol ook naar Brandenburg.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd daar de vrachtwagen Opel Blitz 'S’ gebouwd. In juli en augustus 1944 werd de fabriek door Amerikaanse bommen getroffen, de broers bleven ongedeerd.

Eind april 1944 waren de Russen in de buurt van Brandenburg. De broers besloten hun koffers te pakken om te proberen naar huis te komen. Ze wilden in ieder geval proberen uit de handen van de Russen te blijven. Men kon nooit weten of je niet naar Siberie werd gebracht. Het grootste probleem was de rivier de Elbe. Daar moesten ze overheen want aan de andere kant waren de Amerikanen. Op dinsdag 24 april 1945 gingen ze op pad. Hun doel: de Elbe en deze over te steken.

Jan heeft van 24 april t/m 9 mei 1945 een dagboek bijgehouden. Aan de hand daarvan is de bijna ongeloofllijke route die ze hebben afgelegd aan te geven op een kaartje (zie beeld).

Een aantal fragmenten: 24 april: Ik opperde het plan om de voornaamste spullen bij elkaar te pakken vervolgens naar Kees (opmerking auteur: Kees was de bijnaam van Cor) te gaan en dan lopende de Elbe zien te bereiken, zo dat wij bij de Amerikanen kwamen, want die hebben zich in stelling gelegen aan de westelijke oever van de Elbe, en dan hadden wij misschien kans met een of ander vervoermiddel thuis zien te komen. Uiteindelijk arriveren de broers in Belzig. Jan schrijft op 9 mei: Daar vandaan zouden wij per transport naar huis worden gebracht, dus niet naar Siberie. (...) ´s Avonds om zeven uur hielden wij weer in een dorp halt om te overnachten. De andere dag ´s middags om twee uur kwamen wij eindelijk in Belzig aan. Het paard werd gelijk naar de veearts gebracht, het beest kon haast niet meer staan blijven. Als er niks meer van te maken was, dan werd hij geslacht. Spoedig werden wij  o.w.z. alle Hollanders bij elkaar getrommeld. Ten eerste werd ons verteld, dat eergisteren, dus dinsdag acht Mei het Duitse leger gecapituleerd had, en ten tweede dat wij hier in Belzig verzameld werden voor de terugkeer naar huis. Wij schreeuwde van blijdschap, en als wij niet zo moe hadden geweest dan hadden wij nog gesprongen ook.

Op 17 maart 1992 blikt Jan Seesing terug op zijn reis en het verslag. Hij zegt hierover het volgende: Het is bijna 47 jaar geleden, dat ik dit reisverslag geschreven heb. Wat ik er nog van weet is het volgende. Na enkele dagen gingen wij op ´n open G.M.C. dat waren Amerkiaanse wagens, bestuurd door Russen, over de Rooseveld-Stalinbrug (pontonbrug) onder de Elbe. Daar werden wij opgewacht door de Amerikanen. Die wagens waarmee wij gekomen waren, gingen weer terug met Russen en Polen. Het was ´n soort ruilhandel. Wij waren van ´n hoop zorgen verlost. Wij kregen goed eten en drinken, m.a.w. wij kwamen van de hel in de hemel. Op ´n gegeven dag, wanneer precies weet ik niet meer, gingen wij in ´n goederentrein naar Nederland. Het was 4 Juni, dat wij in Maastricht op het station verwelkomd werden, met het spelen van het Wilhelmus, door de plaatselijke fanfare.

Ik vergeet nooit wat er dan in je om gaat. Wij werden onder gebracht in ´n klooster. Onze kleding en lichaam werden ontdaan van de luizen, die hadden wij opgelopen tijdens de terugreis. Want je zelf goed wassen, was er niet bij. Na een nacht door gebracht te hebben in het concentratie kamp te Vucht, gingen wij met een personentrein naar het station D.P.

Met de tram naar de Polderlaan, daar woonde wij, De reis had 47 a 48 dagen geduurd. Na enkele weken kwam Theo, de 4de die in Wenen te werk was gesteld ook thuis. Een angstige spannende tijd was eindelijk voorbij. Wij waren weer kompleet.

Reacties

Het verhaal begint met dat de Russen ein april 1944..... Dat moet natuurlijk eind april 1945 zijn.

Voor verdere informaties over de familie Seesing:

www.fred-seesing.de

Uitgebreid
Zoek in collecties
Zoek in