gahetNA in het Nationaal Archief

Accomodatie

Geschiedenis van de archiefvormer: 

Wanneer de immigranten na een lange reis in Australië arriveren worden zij geconfronteerd met een crisis op de huizenmarkt. Deze crisis, veroorzaakt door een tekort aan arbeidskrachten en bouwmaterialen, heeft gevolgen voor de nieuwe immigrant. Een huis kopen behoort vaak niet tot de mogelijkheden. Tot begin jaren ’60 geeft de Nederlandse overheid geen toestemming aan de emigrant al zijn kapitaal mee te nemen naar het nieuwe vaderland. De export van dit kapitaal zou de deviezenpositie van Nederland verslechteren en het economisch herstel ernstig bemoeilijken. Zonder deze financiële middelen is de immigrant aangewezen op hulp van buitenaf bij het verkrijgen van onderdak.

 Verslag van de Nederlandse consul-generaal in Australië
Verslag van de Nederlandse consul-generaal in Australi over zijn bezoek aan een opvangkamp voor migranten, januari 1953

De Australische regering probeert de woningnood te verhelpen door immigranten in eerste instantie in opvangcentra te huisvesten. Voor een klein deel van de immigranten is dit niet nodig. Zij hebben reeds een werkgever of familie in Australië die voor hen garant staat. Deze immigranten vinden bij familie of via de werkgever een onderkomen. Dit geldt ook voor veel vrouwelijke Nederlandse migranten, van wie de man al eerder naar Australië was vertrokken om de economische omstandigheden te onderzoeken.

De immigranten die nog geen sociaal en economisch netwerk hebben in Australië worden met steun van de Australisch overheid ondergebracht in immigratiecentra die speciaal met dit doel zijn opgericht. Deze centra variëren van hostels in de steden tot grote kampen op het uitgestrekte en afgelegen Australische platteland. Britse immigranten krijgen een voorkeursbehandeling en worden als eerste in hostels geplaatst. Slechts wanneer nog ruimte beschikbaar is, komen andere Europese immigranten in aanmerking voor een dergelijk onderkomen. De meesten worden echter ondergebracht in de kampen.

Vaak zijn deze kampen voormalig legerkampen die slecht voor de nieuwe taak zijn toegerust. Meer dan 50 procent van de immigranten vindt in de jaren ’50 onderdak in dit soort kampen. In 1951 zijn in geheel Australië 23 voormalig legerkampen voor hun nieuwe taak gereed gemaakt. Het grootste en meest bekende kamp is Bonegilla in de staat Victoria. Dit kamp huisvest in de periode 1947 tot 1971 ongeveer 320.000 immigranten.

Het comfort en de voorzieningen zijn in de kampen ver te zoeken. Er heerst een militair regime en er wordt gewerkt met inspecties en blokhoofden. Privacy is de immigranten niet gegund. De barakken hebben dunne wanden, van slechts 1.80 meter hoog, en geen plafond. Aanvankelijk worden mannen gescheiden van vrouw en kinderen, en ondergebracht in aparte barakken. Later versoepelt men deze regels en worden families in afzonderlijke ruimtes ondergebracht.

De voedselvoorziening in de kampen is centraal georganiseerd, en op militaire leest geschoeid. Iedere immigrant ontvangt dagelijks afgepaste hoeveelheden voedsel, gebaseerd op legerrantsoen. Gedurende de week eten vrouw en kinderen apart van de mannen, die een groter rantsoen ontvangen. Ondanks de vaste hoeveelheden en het afgewogen dieet laat het voedsel volgens veel immigranten te wensen over.

Reacties

Nieuwe reactie inzenden
Velden gemarkeerd met een sterretje (*) zijn verplicht
De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Toegelaten HTML-tags: <p> <a> <em> <strong> <br> <abbr>
  • Zet HTML-elementen in hoofdletters om naar kleine letters.
Uitgebreid
Zoek in collecties
Zoek in